Page images
PDF
EPUB

Ecclesiae catholicae dogmata esse novitia, a primorum saeculorum doctrina christiana remota, imo Christo et Evangelio adversa. Quam ob rem selecta axiomata ex operibus Patrum latinorum quaeque mihi utilia scitu visa sunt et tibi, Lector benevole, usui fore credidi, quam paucissimis potui, composui et in ordinem redegi, et ut juvenis studiosus egregios hymnos Ecclesiae cognoscere possit, plures eorum a sancto Hilario usque ad sanctum Thomam adjeci.

Ut huic operi benedictione coelesti Deus faveat, flagitabimus. Vale.

Scribebam Monachii ineunte mense Augusto 1853.

W. Reithmeier.

IN D E X.

Pag.

[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]

13

Praefatio

I Q. Sept. Flor. Tertulliani de praescriptionibus

haereticorum. Cap. I. Haereses in Ecclesia fidelibus scandalo esse non oportet. 1 Cap. II. Haereses vero Christiano non admirationi, sed instar febris abominationi esse debent.

1 Cap. III. Non ideo vacillandum in fide, quod quidam, alias insignes ab eadem defecerint.

2 Cap. IV. Fallacia haereticorum detegitur.

3 Cap. V. Sanctus Paulus Apostolus schismata; magis igitur haereses incusat.

4 Cap. VI. Haereses vel ex ipso suo nomine perniciosae sunt.

5 Cap. VII. Omnes ferme haereses ex philosophia depravata ortum ducunt. Cap. VIII. Quando et à quibus Christus se quaeri voluerit.

7 Cap. XI. Nihil amplius quaerendum Christiano ultra id, quod ei ad

credendum ab Ecclesia propositum est. Cap. X. Semper quạerentes nihil invenient.

9 Cap. XI. Nemo quaerit, nisi quod quis aut nunquam habuit, aut cum habuerit, amisit.

10 Cap. XII. Si denique quaerenda veritas, certe non apud haereticos. 10 Cap. XIII. Summa credendorum ex sanctis scripturis proposita.

11 Cap. XIV. Fides nostra extra dubitationem posita esse debet,

11 Cap. XV. Ad propositum venit auctor, praescribens, haereticos non

esse admittendos ad ullam ex scripturis disputationem. Cap. XVI. Quin vero increpandos potius, quam cum eis disputandum esse. 13 Cap. XVII. Ex sanctis scripturis contra haereticos vix quidquam profici potest.

. 13 Cap. XVIII. Disputationes ex scripturis contra illos plerumque infructuosae sunt.

14 Cap. XIX. Non ex scriptura, sed de scriptura disputandum cum haereticis. 14 Cap. XX. Unitas doctrinae ex praecipuis notis Christi Ecclesiae.

15 Cap. XXI. Non alios recipiendos praedicatores, quam a Christo missos,

nec alterius doctrinae, quam cum ecclesiis apostolicis consentientis. Cap. XXII. Christus omnia ad ecclesiam suam necessario pertinentia, tradidit Apostolis; hi suis fideliter commendarunt ecclesiis.

17 Cap. XXIII. In Petro non fuit a Paulo reprehensa ignorantia, sed ad summum conversatio.

18 Cap. XXIV, Reprehensio illa est ex circumstantiis temporum, personacausarum dimetienda.

-19 Cap. XXV. Apostoli Evangelium suum non servabant in occulto.

20 Cap. XXVI. Non erat illis ratio occulte servandi doctrinam Christi. 20 Cap. XXVII. Doctrinam fidei quibuslibet suis ecclesiis aequaliter commendabant.

21 Cap. XXVIII, Doctrina ecclesiarum est ubique eadem ; igitur erronea

esse nequit. Cap. XXIX. Error proprius haeresum est, utpote vera doctrina posterioruń. 22 Cap. XXX. Haeretici per defectionem a vera Ecclesia tales facti sunt. 23 Cap. XXXI. Prius traditum esse, argumentum veritatis; posterius falsi

tatis est, Cap. XXXII. Haeretici suas ecclesias ei episcopos ab Apostolis dedu: cere frustra laborant.

25 Cap. XXXIII. Exponuntur haereses tempore Apostolorum exortae. 27 Cap. XXXIV, Haereses post Apostolos exortae , eo ipso, quod sint iis posteriores, justae damnatae sunt.

28 Cap. XXXV. Haeretici nullam nobis ejusmodi praescriptionem opponere possunt.

29

[ocr errors]

rum

[ocr errors]

22

25

[ocr errors]

Pag.

29

30

.

31

32

33

34

35

.

35 36 37

38

39

41 41 42

42

[ocr errors]

Cap.XXXVI. Ecclesiae apostolicae, et maxime Romana, ab Apostolis

fidem suam habent. Cap. XXXVII. Admittendi non sunt haeretici ad nullam ex sanctis scrip

turis disputationem,
Cap. XXXVIII. Haeretici ut corrumperent doctrinam , corrumpere quo-
Cap. XXXIX. Recte comparantur illis, qui olim Virgilio - centones ei

Homero - centones consarcinarunt.
Cap. XL. Ipse quoque diabolus sacros religionis Christianae ritus in

idolorum sacrificiis aemulari studuit.
Cap. XLI. Apud haereticus omnia Ecclesiae ministeria temere permixta,

atque confusa sunt.
Cap. XLII. Haereticorum cura potius in religione nostra evertenda

quam sua firmanda, consistit.
Cap. XLIII. Haeretici ex commercio suo cum magis ac impiis merito
Cap.XLIV. Pertinacia haereticorum ad extremi judicii tribunai provocatur.
Cap. XLV. Conclusio.

Sancti Cypriani epistolae duae.
Epistola XXV. Cyprianus Moysi et Maximo presbyteris et ceteris con-

fessoribus dilectissimis fratribus salutem. Epistola LXI. Cyprianus Eucratio fratri, salutem.

Sancti Cypriani liber de Oratione dominica.
Cap. I. Praecepta evangelica laudantur.

II. Vix alibi indulgentior nobis Dominus quam cum orare docuit.
III. Unica et familiaris oratio.
IV. Sit orantibus sermo et oratio cum disciplina.
V. Loquendum esse prece occulta , sed manifesta fide.
VI. Orationem humilem Deus exaudit, superbam precem contemnit.
VII. Oratio dominica.
VIII. Publica est nobis et communis oratio,
IX. Doctrinae coelestis compendium.
X. Petitio prima.
XI. Continuatio.
XII. Petitio secunda.
XIII. Petitio tertia.
XIV. Petitio quarta.
XV. Voluntas Dei in quibus consistit.
XVI. Non animo tantum, sed corpore praestanda.
XVII. Hoc Deus peculiari modo vult, ut peccatores convertantur.
XVIII. Petitio quinta.
XIX. Panis etiam tertenus.
XX. Divitias esse contemnendas.
XXI. Primo quaerendum regnum et justitiam Dei.
XXII. Petitio sexta.
XXIII. Conditionem esse veniae a Deo obtinendae, ut eam fratri-

bus nostris concedamus.
Cap. XXIV. Non munera, sed corda respicit Deus.

XXV. Petitio septima.
XXVI. Neque superbe neque arroganter aliquid assumendum esse.
XXVII. Demum oramus, ut Deus nos liberet a malo.
XXVIII. Breve compendium orationis per Prophetas praedicatum.
XXIX. Nec verbis tantum, sed et factis Dominus orare nos docuit.
XXX. Dominus orabat pro delictis nostris.
XXXI. Inter precandum attentione animi opus est.
XXXII. Precibus eleemosynas jungendas esse.
XXXIII. Orationes ad Deum ascendere.
XXXIV. Horae canonicae.

[ocr errors]

43 43 44 44 45 46 46 47 48 49 49 50 51 51 52 53

.

.

[ocr errors][ocr errors]
[merged small][ocr errors][merged small][merged small][ocr errors][merged small][ocr errors][ocr errors][merged small]
[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]

Pag.

Cap XXXV. Continuatio.

63

XXXVI. Conclusio.

64

Lucii Caecilli Firmiani Lactantii de Opificio Dei vel

Formatione hominis liber ad Demetrianum

auditorem suum.

Cap. I. Prooemium et adhortatio ad Demetrianum.

65

II. De generatione belluarum et hominis.

67

III. De conditione pecudum et hominis.

68

IV. De imbecillitate hominis.

71

V. De figuris animalium et membris.

74

VI. De Epicurei errore, et de membris eorumque usu.

76

VII. De omnibus corporis partibus.

77

VIII. De hominis partibus, oculis et auribus.

79

IX. De sensibus, eorumque vi.

82

X. De exterioribus hominis membris, eorumque usu.

82

XI. De intestinis in homine , eorumque usu.

86

XII. De utero, et conceptione atque sexibus.

89

XIII. De membris inferioribus.

91

XIV. De intestinorum quorundam ignota ratione.

92

XV. De voce.

93

XVI. De mente et ejus sede.

94

XVII. De anima, deque ea sententia Philosophorum.

96

XVIII. De anima et animo, eorumque affectionibus.

98

XIX. De anima, eaque a Deo data.

99

XX. De seipso et veritate.

Sancti Ambrosii Mediolanensis episcopi de Nabu-

the Jezra elita. Liber unus.

Cap. I. Quomodo exemplo Nabbuthe et Achab quotidie a divitibus oppri-

mantur, cum tamen natura omnes aequales produxerit, et sépul-

chrum aequales accipiat; qua de re Ambrosius fastum ac stultitia

divitum insectatur .

103

Cap. II. Divites quanto magis abundant censu, tanto pauperiores esse

affectu. Id Achab et Nabuthe contentione planom fit. Mox propo-

sito Scripturae textu, petitio illa, da mibi quam abjecta sit, per-

penditur,

104

Cap. III. Non tam propter utilitatem divites aliena concupiscere, quam

ut alios homines excludant. Quam inane sit illud desiderium, quod

eos brutis ipsis inferiores esse convincit: quam etiam turpe sit pa-

ternam possessionem ob luxuriam divendere; postremo quam impa-

tienter divites repulsam ferant .

106

Cap. IV. Cur dicatur Achab panem suum non manducasse ? Abstinen-

tiae divitum ac pauperum elegans comparatio. Quanta sit stultitia

haeredibus opes sollicite comparare; deque divitis cujusdam sordibus 107

Cap. V. Multorum pauperum sanguine ac vita constare divitum men-

sas; atque inibi de patre quodam, cujus a divite coacti ad ven-

dendum filium dolor ac aestus animi pulcherrime describuntur:

item immanem esse divitum duritiem, quam sumtu suo et luxu

ipsae quoque augent mulieres

108

Cap. VI. Quam nulla sit opum efficacia; et cur illae divitiae appellen-

tur! Miseriorem esse divitum quam mancipiorum servitutem; ubi

locus hic Evangelli, quid faciam .... destruam horrea mea etc.

pie ac facunde expenditur

111

Cap. VII. Eundem locum B. Doctor prosequitur, ostenditque avaros

cum de bonis benefacere deberent, malle pecunias in aedificando

consumere; ipsoque magis enormitate pretiorum, quam ubertate

proventuum delectari; quos tamen docet quo fructus suos secure

possint recondere

113

Cap. VIII. Incogitantem avarum morte urgeri, eumque jure stultum

[ocr errors]

.

[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]

vocitari memorato Evangelii loco; quanto melius pecuniae distri-

buantur, quam retineantur; et quam inepte sese ab impertienda

eleemosyna divites excusent?

115

Cap. IX. Quomodo Jezabel quae est avaritia, divitibus possessionem

quam contra justitiam desiderant polliceatur

116

Cap. X. Divites, cum aliena rapere non possunt, prae tristitia cibum

non capere; et inibi quid jejunium aut preces Deo acceptas reddat;

deinde quam contraria Deus praecipiat, et ipsi faciant

117

Cap. XI. Nabuthe a duobus falsis testibus accusatus lapidatur; Achab

inde primo tristitiam simulat, mox in ejus invadit possessionem.

Quam sententiam in ipsum Deus pronuntiaverit; et praesertim cum

meretrices in ejusdem sanguine dicantur sese lavaturae: ubi et

de supplicio Jezabel

118

Cap. XII. Avarum egenum ac profugum esse. Quam abjectus fuerit

rex Achab coram Elia; et quomodo peccator semper deprehenda-

tur ? Ad extremum divites ad legitimum divitiarum usum stimulantur, 119

Cap. XIII. Divites in prosapia insulse gloriari, cum ipsi non raro de-

decori sint majoribus: aurum offensionis lignum esse. Quanta in-
sit divitibus adversus pauperes immanitas; et qualis divitem com-

mendatio deceat?

121

Cap. XIV. Quod divites ad emendam auro libertatem ac salutem in-

ducat; varias rationes proponit; quae verae divitiae sint, docet;

nec non quibus Deus innotescat, et ubi locus ejus in pace fiat,

aperit .

123

Cap. XV. Qui divitiis uti non noverint, ens illorum servos esse, ac

dormire somnium suum. Quomodo anima currus dicatur et caro

equus vigore mentis agitandus : ubi quid inter agitatorem, equitem

atque adscensorem sit discriminis , expenditur.

125

Cap. XVI. Divites, ut quiescant a flagitiis, a Domino confiteantur, im-

pellit. Quomodo ipsis dicatur: orate et reddite; quidve orationem

ac dona Deo commendet? Denique memorata verba etiam pauperi-

* bus accomodantur , et quis a Deo recedat, ostenditur.

127

Cap. XVII. Cur Achab, cui Deus ob poenitentiam ejus promiserat ve-

niam, tamen victus atque occisus fuerit; hujus rei duplex ratio;

unde concluditur, etiam indignis promissa sua Deum servare. 129

Sancti Hieronymi Epistolae selectae.

Epistola IV. ad Florentium.

Laudat Florentium Hierosolymae degentem, quo multorum pauperum

necessitatibus subvenerit; et quia huic epistolae alteram, quae erat

ad Ruffinum, reddendam junxerat, Ruffini etiam admiscet. . 131

Epistola V. ad Florentium.

Respondet Florentio, eumque certiorem facit, se jam solitudinem, quae

juxta Syriam Saracenis jungitur, arripuisse. Tum petit ab eo libros

quosdam, aliosque illi offert, quibus abundabat.

132

Epistola XII. ad Antonium Monachum.

Antonium Monachum Aemonae reprehendit; quod toties rogatus nun-

quam rescripserit: rursumque hortatur, ut diligentem se diligat, et

scribeuti rescribat.

133

Epistola 109. ad Riparium Presbyterum.

Admonitus Riparii Presbyteri literis, quod Vigilantius doceret,

tyrum non esse colendos cineres, damnaretque solennes Christiano-

rum ad eorum sepulchra vigilias, hac epistola quasi velitatur ac

praecludit ad pugnam, ostendens se paratum ad refellendum ho-

minis errorem, si libros illius ad se mittat.

134

Alterum scriptum Hieronymi adversus Vigilantium pro cultu reliquifs-

137

que sanctorum.

« PreviousContinue »